^_^

 

ในสมัยที่ HI5 ยังรุ่งเรือง ฉันเคยตั้งคำถามในขณะเปิดดูรูปของสาวๆ ว่า

ทำไมต้องเลือกรูปที่มันเปิดเผยเนื้อหนัง หรือลงภาพถ่ายจากมุมสูง ทำแก้มป่อง

ทั้งๆ ที่ดูยังไงก็ไม่ต่างกันเป็น 10-20 ภาพ

อาจเป็นเพราะผู้หญิงอย่างเราทราบดีว่า ผู้ชายส่วนใหญ่มักตกหลุมรักทางตา

รูปที่เป็นเสมือนตัวแทนที่บ่งบอกหน้าตาเรา ตัวตนของเรา รูปที่สวยที่สุดในสายตาเรา

เป็นเหมือนมุมที่ดึงดูดใจให้คนอื่นอยากรู้จัก

ทั้งๆที่เรารู้ว่า เราไม่ได้สวยในทุกมุม แต่เรารู้มุมและเลือกมุมที่ทำให้ตัวเองดูดีที่สุดออกมา

ซึ่งไม่ได้หมายความว่าเป็นทั้งหมดในชีวิตเรา

 

.............................................................................................................................

 

ข้อความหนึ่งในโทรศัพท์มือถือเครื่องที่ 2 ในชีวิตที่ฉันจำได้ไม่ลืม คือ

 

เราเลิกกันเถอะ...

 

ภาพของฉันไม่เหมือนที่เขาคิดไว้ เขาผิดหวังและต่อว่าฉัน

ตัวตนจริงของฉันเป็นยังไงกันแน่ ต่อหน้าคนอื่นฉันแสร้งทำเป็นมีความสุขตลอดเวลา ..

ทั้งๆ ที่ร่างกายฉันต้องพึ่งพายานอนหลับเพื่อให้บางคืนผ่านพ้นไปได้

ฉันคือผู้หญิงอ่อนแอ ที่หมดความเท่ในสังเวียนรัก

และอ้อนวอนขอให้เขาอยู่เพื่อเป็นกำลังใจให้ฉัน

เขาปฎิเสธ สาเหตุเพราะ...ฉันไม่ใช่

 

ฉันงงทั้งน้ำตา คำว่าไม่ใช่คืออะไร

อาจจะมาจาก ไม่ใช่แบบที่เขาชอบ หรือไม่ใช่แบบที่คาดหวังไว้รึป่าว

ฉันคงไม่รู้จักความหมายของมันได้เท่ากับคนที่ใช้

 

ความรักอาจทำให้คนตาบอดได้จริงๆ

ความรักทำให้เราเลือกเห็นเฉพาะสิ่งที่เราอยากเห็น

ความประทับใจภายใต้บรรจุภัณฑ์ที่สวยงาม ทำให้เราคิดหวังไปไกลว่า ขนมก็น่าจะอร่อย

 

โดยที่เรายังไม่เคยได้สัมผัสตัวตนจริงๆ ของกันและกัน

เขาไม่ได้อยากรู้จักฉันให้มากขึ้นในแบบที่ฉันเป็น

แต่เขามีภาพที่คิดว่าฉันน่าจะเป็น

 

อัธยาศัยไมตรีที่เราแสดงต่อกันเมื่อยามเป็นแค่คนรู้จัก

กับสันดานที่เรากระทำต่อกันในฐานะคนรัก มันย่อมต่างกัน

 

มุมที่ฉันต้องการให้คนอื่นรู้จักมันคงสวยงามกว่าตัวตนที่แท้จริงของฉัน

มันก็แค่มุมเดียว ที่ไม่ได้เสี้ยวหนึ่งที่ตัวเองเป็น

 

..................................................................................................................

 

ในวันเสาร์ของบ่ายเดือนกุมภา ฉันเดินสวนกับนักแสดงหญิงชื่อดังคนหนึ่ง

ที่ฉันชื่นชอบเธอเหลือเกิน อาการตกใจที่เธอมายืนอยู่ตรงหน้า

ทำให้ฉันเสียมารยาทในการจ้องมองเธอ

นั่นเป็นสาเหตุให้เธอหงุดหงิดรำคาญใจ และมองกลับมาด้วยหางตา

และเริ่มใช้สายตาสแกนฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า …

 

 

วันนั้นฉันได้พบว่า.. กริยาตัวเป็นๆ ของเธอนั้น ไม่น่ารักเอาซะเลย

แต่ทุกวันนี้ฉัน..ก็ยังติดตาม และชอบในบทบาทการแสดงของเธออยู่

ภาพที่ฉันเห็นผ่านจอตู้ คือคนน่ารักต่อหน้ากล้อง

 

ความน่ารัก มันอาจคือบทบาทการแสดงอย่างหนึ่งรึป่าว อันนี้ฉันก็ไม่อาจรู้ได้

แต่ที่รู้คือ เธอสอนฉันว่า อย่าตัดสินใครเพียงเเค่มุมเดียว

 

..............................................................................................................

 

มองผ่านเปลือกยังไง ให้เห็นกับเนื้อแท้

โบราณว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ

สวยแต่รูปจูบไม่หอม ...อันนี้ไม่เกี่ยว (เเล้วจะพิมพ์ทำไม)

น่าจะอารมณ์เดียวกับมิจฉาชีพที่มักแต่งตัวดีเสมอ

มองยังไงให้โจรเป็นโจรกันนะ

 

"คนเราชอบทำตัวใหญ่ ทั้งๆ ที่จริง เป็นแค่คนตัวเล็กๆ"

 

ประโยคหนึ่งในหนังเรื่องอุโมงค์ผาเมืองที่ฉันชอบเป็นพิเศษ

เมื่อความรู้สึกของเราที่มองตัวเองมันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ตัวเองเป็น

 

โจรป่าที่ไม่ต่างอะไรกับโจรกระจอก

ขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ ผ่านสนามรบมามากมายจะมาตายด้วยฝีมือโจรป่าไม่ได้มันเสียเกียรติ

ภรรยาของขุนศึก หญิงสาวที่น่าสงสารต้องฆ่าสามี เพื่อปกป้องเกียรติของคนรัก

ที่ฟังดูน่าสงสาร

 

เพื่อตัวเองทั้งนั้นแหละ...

เมื่อไม่มีใครดีกับเราที่สุดเท่าตัวเราเอง อยู่กับเราได้นานที่สุดเท่าตัวเราเอง

อาการปกป้องตัวเอง จากคำพูดเกินจริงที่สร้างขึ้นมาเพื่อเอาตัวรอด

ถูกนำมาใช้เพื่อเล่าเรื่องให้ตัวเองดูดีที่สุ­ด

 

ถ้าสิ่งที่ยากที่สุดของมนุษย์คือการยอมรับความจริง

ชีวิตจริงไม่ได้สวยงามอย่างที่เราวาดหวังมันไว้

ในความฝันของเรา เราเป็น ในสิ่งที่ไม่มีโอกาสได้เป็น

มุมที่เราเลือกมองตัวเองเป็นมุมที่สวยงามที่สุดในความนึกคิดของเรา

มุมที่ทำให้เราไม่สิ้นความนับถือตัวเอง

 

เราทุกคนมีมุมที่อยากสวยที่สุดในสายตาคนอื่น และมีมุมที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้จัก

มุมที่อยากให้คนอื่นชื่นชม นับถือเรา

ครูต่อลูกศิษย์...แม่ต่อลูก …

มุมน่ารักที่อยากให้มีแต่คนรักเรา

 

ภาพลักษณ์ อาจเป็นแค่ภาพลวงตา และเป็นส่วนหนึ่งในการเข้าสังคมชนิดหนึ่ง

ซึ่งอาจเป็นแค่มุมเดียวในชีวิตที่เราไม่สามารถตัดสินคนๆ หนึ่งได้ว่า ชั่วหรือดี

เช่นการกระทำของคนตัดฟืน

 

แค่มุมๆ เดียว

 

ถ้าเราเริ่มต้นจากการเลือกที่จะไม่ซื่อสัตย์กับตัวเองให้เป็นนิสัย

แล้วเราจะพูดความจริงกับใครบนโลกนี้ได้…